Cattery British » Rasstandaard

Rasstandaard

Geschiedenis

De Brits korthaar is afkomstig zoals de naam het al zegt, uit Groot-Brittanië. Dit oud Engelse ras stamt af van de huiskatten die door de Romeinen zijn verspreid. Als officieel ras kreeg hij in Engeland, in de 19e eeuw erkenning. De Brits korthaar werd ook gekruist met het Perzische ras om te voorkomen dat de Brits korthaar aan type verliest. Dankzij die katten zijn er nu verschillende kleuren. De Brits korthaar is wereldwijd populair door zijn aantrekkelijke bolle uiterlijk en zijn kalme aard.

Uiterlijk

Niet alleen door de kwaliteit van de vacht onderscheidt de Brits korthaar zich van de gewone kortharige huiskatten, maar ook door de lichaamsbouw. Ze hebben een brede borstkas en een korte gespierde rug. De poten zijn kort en recht, met ronde, stevige voetjes. De kop is rond, met volle wangen en een brede schedel en staat geplaatst op een korte en dikke, gespierde nek. De kin is stevig en goed ontwikkeld. Volwassen katers hebben een massievere kop dan poezen. De ogen zijn groot en rond en kunnen verschillende kleuren hebben, afhankelijk van de vachtkleur. De oren zijn klein, kort en breed aan de basis, staan ver uit elkaar. De dikke staart is kort, gemiddeld van lengte en heeft een afgeronde punt.

Karakter

Brits kortharen hebben een aangenaam humeur. Ze zijn zéér verdraagzaam en vriendelijk. Soms liggen ze uren ergens te slapen, maar ze houden er ook van om geknuffeld te worden. Dit ras kan doorgaans goed om met soortgenoten, de omgang met honden gaat ook goed. De meeste Britse kortharen kunnen het prima vinden met kinderen.

Verzorging

De Brits korthaar heeft een wekelijkse borstelbeurt nodig om de vacht in goede conditie te houden. De scherpe nagelpunten knipt u regelmatig af met een goede nageltang. Bij aanschaf van een kitten is het heel belangrijk dat het kitten goed gesocialiseerd is, d.w.z.in huis opgevoed en in aanraking is gekomen met allerlei situaties met mensen en dieren.

Gezondheid

Voor de verschillende afwijkingen en ziektes zijn enkele testen beschikbaar. We proberen er alles aan te doen om zo gezond mogelijke kittens te fokken, daarom zijn de ouderdieren getest op de erfelijke gebreken HCM (kan pas na 1 jaar) en PKD, en overdraagbare ziekten FeLV en FIV.
We hebben ook de bloedgroep laten bepalen en uiteraard zijn ze geënt tegen
kattenziekte en niesziekte.

PKD (Polycystic Kidney Disease)
PKD is een erfelijke nierziekte die niet alleen bij katten, maar ook bij andere dieren en bij mensen voorkomt. De ziekte kenmerkt zich door de aanwezigheid van cysten (holten gevuld met vocht) op beide nieren van het dier. Deze cysten belemmeren de nierfunctie en kunnen dan ook de dood tot gevolg hebben. PKD is ongeneeslijk, al kan het leven van een aangetast dier met een juiste medicatie soms verlengt worden. De symptomen zijn vaak veel drinken en daarbij ook veel urineren. PKD komt in verschillende gradaties voor. Een dier kan er al op heel jonge leeftijd aan sterven, maar het komt ook voor dat een kat pas op latere leeftijd hieraan overlijd. Vanwege het erfelijke karakter van PKD is het belangrijk dat deze afwijking getraceerd wordt, ook al worden katten er soms oud mee. Dieren die er op het oog geen last van hebben, maar wel aan PKD lijden, kunnen namelijk kittens voortbrengen die wel al op jonge leeftijd problemen krijgen en snel overlijden. De diagnose PKD kan worden gesteld met echografie, uitgevoerd door een gespecialiseerde dierenarts.
Tegenwoordig is er ook DNA onderzoek mogelijk op PKD1.

 

HCM (Hypertrofische Cardiomyopathie)
HCM is een erfelijke hartziekte waarbij de spierwand van de linkerboezem van het hart verdikt en vergroot. Hierdoor kan het hart niet meer goed functioneren. Het is een veelvoorkomend hartprobleem bij katten in het algemeen en het komt ook voor bij Britten. Vaak beginnen de problemen pas als de kat al ruim volwassen is. Aangenomen wordt dat HCM vererft.
De vroege symptomen zijn subtiel en kunnen gemakkelijk over het hoofd worden gezien. Een kat lijkt gezond, maar kan ineens erg ziek worden of zomaar doodgaan. Soms gaat er verlamming van de poten, een snellere hartslag of hartruis aan vooraf. Sommige katten ontwikkelen slechts lichte klachten en worden er ogenschijnlijk probleemloos oud mee, terwijl andere er vroegtijdig aan overlijden. Echografie is de manier om de diagnose te kunnen stellen, uitgevoerd door een gespecialiseerde dierenarts. HCM is ongeneeslijk, maar wanneer de ziekte tijdig geconstateerd wordt, kan er een specifieke medicatie worden toegediend waarmee de hartwerking enigszins verbeterd kan worden. 

 

FIV (Feline Immunodeficiëntie Virus, Kattenaids)
Kattenaids heeft veel overeenkomsten met aids die mensen kan treffen. Het staat echter onomstotelijk vast dat kattenaids niet besmettelijk is voor mensen en vica versa. Katten kunnen het virus krijgen wanneer ze gebeten worden door een geïnfecteerde kat. Vaak blijkt die kat tot de zogenaamde risicogroep te behoren: ongecastreerde (zwerf)katers die de grenzen van hun territorium fel verdedigen. De kans op overdracht via seksueel contact op zich is vrijwel nihil, maar een positieve kater kan wél via de nekbeet een poes tijdens de dekking besmetten. Zo kan ook door te fel spelen een besmette moederpoes haar jongen besmetten.
Kattenaids is ongeneeslijk. Hoewel het in theorie mogelijk is om uw kat een combinatietherapie met geavanceerde medicijnen te geven, staat deze behandeling nog in de kinderschoenen. Er is eigenlijk geen medicijn tegen en al helemaal geen enting waarmee u uw dieren ertegen kunt beschermen. De geïnfecteerde kat blijft altijd drager van het virus en kan dit overdragen op andere katten. Het is dan ook zaak een met aids besmette kat niet in contact te laten komen met andere katten, omdat het risico dat hij een andere kat bijt, altijd blijft bestaan.
De enige manier om te voorkomen dat uw kat het krijgt, is hem niet in contact te laten komen met mogelijk besmette dieren. Dat houdt in de praktijk in dat u uw kat niet los buiten kunt laten lopen. Vergeet ook niet de reeds aanwezige en eventuele nieuwe katten in uw gezin te laten testen, zeker wanneer ze een zwerf- of asielverleden hebben. Het verraderlijke van kattenaids is dat het ziekteverloop zeer divers kan zijn. Sommige katten worden al vrij snel nadat ze geïnfecteerd zijn, ziek; andere vertonen pas na langere tijd -tot vijfjaar na besmetting- symptomen en sommige katten worden er redelijk oud mee. Symptomen die voorkomen zijn onder meer koorts, diarree, karakterveranderingen, hardnekkige ontstekingen (met name van het tandvlees), bloedarmoede, nies ziekte-infecties die maar niet overgaan, vergrote lymfeknopen, zeldzame kankergezwellen en gewichtsverlies. Om erachter te komen of een kat aids heeft, kunt u het bloed laten testen op de aanwezigheid van antilichamen tegen aids.

 

FeLV (Feline Leukemia Virus)
Infectieuze leukemie is een virusziekte die katten van alle leeftijden kan treffen. Katten kunnen het virus oplopen wanneer ze gebeten worden door een geïnfecteerde kat, maar in mindere mate ook door samen te eten, elkaars vacht te wassen en een kattenbak te delen. Omdat het virus het immuunsysteem van de kat aan tast, kunnen de symptomen divers zijn. De kat kan dan bijvoorbeeld bevattelijker zijn voor allerhande virussen en bacteriën. Bovendien kan het virus de oorzaak zijn van tumoren in onder meer de lymfeklieren.
Infectieuze leukemie is ongeneeslijk. Er is wel een entstof tegen beschikbaar, maar deze wordt nog niet op grote schaal toegediend, omdat de dekking nog niet volledig is. De meeste fokkers kiezen er daarom voor om bij hun fokdieren bloedtestje te laten doen waarmee antistoffen tegen FeLV kunnen worden aangetoond. Laat, om besmetting bij u thuis te voorkomen, uw kat niet los buiten lopen (daar kan hij geïnfecteerd raken) en laat het bloed van eventueel reeds aanwezige katten en nieuwelingen altijd testen op de aanwezigheid van antistoffen tegen FeLV.